Grey is the new black..!

Het seizoen staat op uitbarsten. De algehele stress om de boot op orde te brengen begint te kriebelen. 22 meter plastic staat nu grotendeels in de was waardoor mijn spierballen buitengewone proporties hebben aangenomen. Bedden zijn opgemaakt, de bijbehorende villa is spik en span.



Woensdag hebben we gasten voor de villa opgehaald van het vliegveld, de rechtspersoon van onze baas, collin en zijn vrouw Vanessa. Een moeilijk te verstaan Schot en een kopie van Patsy van "Absolutely Fabulous" (zie foto..) "oh, hello darling, no the flight was horrible, I think I need a glass of Moet.." Comming up..!



Gisteren hadden Collin en Duncan een vergadering die wat tijd betreft een beetje uitliep, much to the dis-like of Vanessa. Het beloofde dus een 'gezellige' avond te worden. Om 6 uur stond ik op de stoep met lekkere hapjes en nog een aantal flessen champagne. Duncan en Collin konden elk moment terug komen van de vegadering. Vanesse deed open en haar gezicht stond op donder en bliksem, ze had zich de hele dag verveeld... (zou ze al een flesje champa's naar binnen hebben gewerkt om zichzelf gelukkig te houden?)



Arm kind.. 't is ook moeilijk...



Terwijl zij boven haar boek uitlas stond ik in de keuken meloen met ardennerham te improviseren en deed ik de olijfjes in een schaaltje. Wachtend op de mannen. Ik had de Moet alvast stiekum opengemaakt en sipte er kleine baby slokjes uit..



Met zijn vieren dronken we wat en Vanessa liet duidelijk merken aan Collin dat ze niet in haar element was. Collin keek mij meerdere malen aan met een gezicht van "jaja, ik weet het nu wel, bla, knipoog" Hij weet na zoveel jaar wel hoe met haar om te gaan. Duncan en ik brachten ze naar het restaurant in St. Tropez zodat zij gezellig samen verder konden lurken aan de champagne. Haar mooie witte broek aan en het Armani jasje van 1350 euro dat ze de dag ervoor in St.Tropez had gekocht. Onderweg heb ik met een overdreven nederlands accent een tour door St Tropez gegeven. "if joe loek at se reit joe sie a ferrie ekspensif hootel" Dat bracht wel weer wat vrolijkheid.



Duncan en ik hebben in het goedkope restaurant naast hun gegeten (natuurlijk op de baas zijn creditcard) en wachtten geduldig hun telefoontje af. Na een paar uurtjes stonden we klaar om ze op te halen, we zagen ze over the place d'Elise lopen, (gravel en jeux-de-boules baan) toen ik vanessa zag struikelen over een jeux-de-boules-baan-touwtje. Mooie moddervlek op haar mooie broek en "Oh wat deed haar pols zeer, haar rug ook, morgen zul je de blauwe plekken wel zien". Natuurlijk hebben we het de hele weg terug naar de villa moeten horen.



Arm mens, het is ook allemaal lastig...